خداوند همه چيز مي شود همه كس را

سيد عباس مجاهد — Wed, 25 Jul 2007 02:07:00 GMT

يا انيس من لا انيس له

قصه پرواز

سيد عباس مجاهد — Tue, 05 Jun 2007 21:30:00 GMT

يا انيس من لا انيس له

پرنده به آسمان نگاه کرد و به ياد روزهاي خوب گذشته افتاد. دير زماني نبود که از دسته پرندگان مهاجر جدا افتاده بود. شايد همين چند روز قبل بود که براي بار آخر، دست در دست پرنده ديگري نهاده بود و با وي از شوق پرواز سخن گفته بود و حالا پرنده تنها شده بود و آن ديگري پرواز کرده بود و در اوج آبي آسمان محو گشته بود.

پرنده به ياد روزهاي خوب گذشته افتاد. زماني که با ديگر پرندگان عهد بسته بود که تا پاي جان، مطيع و فرمان بردار و فدايي بزرگ پرندگان باشد. به ياد عهدي که براي فدا شدن بسته بود. فدا شدن و فنا شدن در هدفي که بزرگ پرندگان هميشه از آن سخن مي گفت..

پرنده به ياد آورد که بزرگ پرندگان مي گفت: «آن روزها معبري باز براي شهادت داشتيم و امروز کوچه اي تنگ. هنوز هم راه براي شهادت هست.تنها دل را بايد صاف کرد.»

پرنده به ياد آورد دوره اي که او نيز، هنگام پرواز در آسمان، جز اين انديشه ديگري نداشت که روزي فدايي بزرگ پرندگان باشد و جان خويش را در ره او فدا کند..

وحالا پرنده بود و زمين. زميني که هميشه از نشستن بر آن مي ترسيد. زميني که شنيده بود دامهاي بسياري براي اسير کردن پرنده در دل خود گسترانده است. و حالا پرنده در همان زمين اسير بود..

پرنده به آسمان نگاه کرد و شوق دوباره پريدن در دلش زبانه کشيد. بالهاي خويش را باز کرد تا پرواز کند و اوج بگيرد بر بلنداي آسمان. اما نتوانست. آخر بالهاي پرنده شکسته بود و پرنده براي پرواز محتاج بال بود..

همين چند روز قبل بود که بال پرواز پرنده در گير و دار پروازي غريب، به دست شکارچيان شکسته بود و پرش نيز از اسارت در دام صياد زمين سوخته بود..

وحالا پرنده دل شکسته بود. دل شکسته و دلتنگ. دل شکسته از اسارت و دلتنگ ياران سفر کرده و همسفران گم گشته اش..

حريم قلم

خداوند همه چيز مي شود همه كس را

قصه پرواز